Чанд созмони мофиёии Колумбиёву Мексик аъзои худро ба ҷанги Укроин алайҳи Русия фиристодаанд, то дар он таҷрибаи истифода аз паҳподҳо, муқобала бо онҳо ва дигар падидаҳои нав дар ҷангро биёмӯзанд. Дар ин бора Financial Times таҳқиқоти фарогире анҷом дода ва сипас расонаҳои дигар маъруфи ҷаҳон низ онро бозтоб додаанд.
Ширкат дар ҷанги Укроин барои омӯзиш бо мофиё тамом намешавад – давлатҳо, мухолифини онҳо, гурӯҳҳои шӯришӣ, ҷиҳодиён, ҷудоиталабон ва ғайра аз тамоми гӯшаҳои ҷаҳон дар ин ҷанг таҷриба меомӯзанд. Барои намуна мешавад ширкати сарбозони Куриёи Шимолӣ, ҷудоиталабони Чечен ва мухолифини Белорусро (ҳанги ба номи Кастус Калиновский) мисол зад.
Агар ин гурӯҳи ҷангҷӯҳо бо аҳдофи мушаххас аз тарафи низом ё гурӯҳҳои муайян барои иҷрои нақшаҳои дақиқе дар оянда фиристода мешаванд, гурӯҳҳои бамаротиб бузургтаре дар ин ҷанг ширкат мекунанд, ки зоҳиран аз ҷониби ҳеҷ марказе контрол намешаванд ва нақшае барояшон дар оянда вуҷуд надорад. Бузургтарини ин гурӯҳҳо муҳоҷирон аз Осиёи Марказӣ, аз ҷумла тоҷиконанд. Онҳо, бинобар ҳузури густардаашон дар Русияву пайванди беш аз садсола бо он, ё иҷборан ба ҷанг бурда шудаанд ва ё ихтиёран барои дарёфти маблағ ё шаҳрвандӣ ва ё ҳарду ба он пайвастаанд. Бо ин вуҷуд, дар ҳоли ҳозир набудани ҳеҷ барнома ва нақшае болои онҳо, далели ин нест, ки дар оянда ҳам ҳеҷ гурӯҳ, ҳатто давлату кишваре нахоҳад таҷрибаи онҳоро ба нафъи худ истифода намояд.
Сарбози таҷрибаи ҷангидошта дар бозори мутахассисон арзон нест. Давлатҳо барои омодасозии низомиҳо – аз сарбоз то афсарон қимати гароне мепардозанд: вобаста аз кишварҳо барои омодасозии як сарбоз байни $30 000 то $70 000, барои мутахассиси идоракунии паҳподҳо байни $100 000 то $250 000, барои омодасозии размандаи сатҳи нерӯҳои вижа аз $1 000 000 то $2 500 000. Ҷанг бошад бо худии худ ҳам сарбози варзидаву таҷрибаандӯхта, ҳам мутахассиси идоракунии паҳподҳо ва ҳам размандаи сатҳи нерӯҳои вижа омода месозад, ки бамаротиб аз мутахассисони дар шароити оддӣ омӯзонидашуда гаронқиматтар ҳастанд. Ва вақте дар бозор мутахассисони зиёде пайдо мешаванд, табиист, ки “харидорон” ҳам аз паяшон хоҳанд буд. Танҳо суол инҷост, ки чӣ касе, аниқтараш гурӯҳ ё кишваре бихоҳад онҳоро “бихарад”?
Баъди ҷанг давлатҳо барои пешгирӣ аз ҳар гуна хушунатҳо ва сӯиистифодаи дигарон аз сарбозони таҷрибадор, онҳоро дар мақомоти қудратӣ, амниятӣ ва низомӣ (аксар вақт бо музди бештар ба ҳайси “собиқадори ҷанг”) бо кор ва имтиёзҳо таъмин мекунанд. Аммо ҳарфи мо дар бораи кишваре мисли Русия, ки ҳаргиз бегонаҳоро ба ин гуна мақомот роҳ надодаву дар оянда ҳам бо эҳтимоли аз қабл бештаре роҳ нахоҳад дод ва қишре мисли муҳоҷирони корӣ, ки ҳуқуқҳояшон ҳамеша поймол мешуду ҷойи пояшон рӯз то рӯз тангтар мешавад, мебошад.
Русия на танҳо омода нест сарбозони ғайрирусро ба ниҳодҳои қудратӣ роҳ диҳад, балки аслан ба баргаштани онҳо аз ҷанг манфиатдор намебошад. Чанд соли охир мақомоти Русия ҷои пои муҳоҷирон дар бозори кори ин кишварро торафт тангтар, ҳуқуқҳо ва дастрасиашон ба бештари хадамотро камтар мекунанд, то муҳоҷир ҳаққи интихоби камтаре байни кору тиҷорат ва рафтан ба ҷанг дошта бошад. Баъди ҷанг бо эҳтимоли хеле зиёд, мақомоти Русия тамоми корро хоҳанд кард то сарбози ғайрируси азҷангбаргашта чорае ҷуз тарки ин кишвар надошта бошад. Чун онҳо ҳузури ин гурӯҳро дар Русия барои амнияти он хатар хоҳанд донист.
Албатта, имкон дорад гурӯҳҳое мисли Вагнер сохта ва хориҷ аз Русия фиристода шаванд. Аммо баъид аст шуморе ба ин бузургӣ барои Русия лозим шавад. Бахусус вақте таъсири геополитикии Русия бо шиддат кам мешавад. Роҳи дигар – баргашташон ба кишварҳои худашон аст. Барои зодагони кишварҳои дигари Осиёи Миёна роҳи баргашт тақрибан баста аст – дар аксари ин кишварҳо муздурӣ ҷиноят шинохта шуда ва омилонаш таъқиб мешаванд. Дар Тоҷикистон ҳарчанд чунин қонуни ҷиноӣ вуҷуд дорад, то ҳол касе аз ширкаткунандагони ҷанги Русия таҳти пайгарди он нарафтааст. Ҳарчанд бархӯрд бо ширкаткунандагони ҷангҳои дигар бисёр сахт аст. Яъне, тоҷикони муздур дар ҷанги Русияву Укроин (албатта, онҳое, ки аз тарафи Русия ҷангидаанд) метавонанд озодона ба Тоҷикистон баргарданд. Ва баҳси мо ҳам рӯи ҳаминҳост.
Масъалаи асосӣ ин аст, ки ин сарбозони ҷангдида сарбози оддӣ ё муқиме нестанд, ки бинобар шуруъи ногаҳонии ҷанг иҷборан ё ихтиёран ба он пайваста, таҷриба омӯхтаанд. Қисми зиёде онҳо афродеанд, ки барои пул кор кардан, дақиқтараш куштани дигарон ба ҷанг рафтаанд. Яъне, қотили фармоишӣ. Дар ҷанг онҳо на танҳо куштани инсонро омӯхтаанду ин кор барояшон оддӣ шудааст, балки пули хубе ба даст овардаанд ва ҳамеша ин воқеъият дар зеҳнашон ҷой хоҳад дошт, ки дар ҷангу куштор мешавад даромади хуб гирифт.
Аксари онҳое, ки барои гирифтани даромад ба ҷанг мераванд, онҳоеанд, ки кори дигаре тақрибан аз дасташон намеояд ё чанд ҳолати номуваффақиро пушти сар кардаанд. Вақте ба таърихчаи тобаҷангии муздурон назар карда шавад, як ҳақиқат равшан мешавад: бештари онҳо сарнавишти бисёр шабеҳе доштаанд – бинобар номуваффақ буданашон дар тиҷорат, пайдо нашудани кори мувофиқи табъашон, орзуи ба даст овардани маблағи бузург дар муддати кӯтоҳ ва бидуни заҳмат, онҳоро ба чоҳи қарз афкандаву роҳи дигаре ҷуз аз рафтан ба ҷанг пайдо накардаанд. Ҳатман, баъди ҷанг, вақте пулҳои онҷо коркардаашон тамом шуд, онҳо дар фикри даромади дигаре бо истифода аз ягона ҳунарашон – ширкат дар ҷанг хоҳанд буд.
Дар ҳамин фурсат, нерӯҳое пайдо хоҳанд шуд, ки аз ҳузури чунин “мутахассисон”-е дар Тоҷикистон истифода кунанд.
Ҳалқаи дигари Русия ба гардани Тоҷикистон
Ин афрод солҳо дар Русия зистаанд, ҳемеша зери таъсири таблиғоти ин кишвар қарор доштаанд ва дар ҷанг мағзшӯии амиқу густардаеро пушти сар кардаанд. Манқурт номидани онҳо шояд дағалтар бошад, аммо ин ки аксари онҳо меҳри зиёде ба Русияву мақомоташ доранду хоҳанд дошт, ҷои шубҳае надорад. Ҳузури чунин нерӯе дар дохили кишвар хатари мустақим ба амнияти Тоҷикистон ва ҳалқаи қавии дигари Русия ба гардани он барои нигоҳ доштанаш зери тасаллут мебошад.
Силоҳе ба дасти бадхоҳон
Ҳар қудрат ё нерӯе хост дар Тоҷикистон табаддулот анҷом диҳад ва ё нооромӣ барангезад, метавонад ба осонӣ аз ин гурӯҳ истифода кунад. Ҳамон гуна, ки дар боло гуфта шуд, онҳо нафаронеанд, ки мағзшӯӣ шудаанд, барои пул ҷангидаанд ва ҳунаре ҷуз ҷангидан надоранд. Дубора “шустани” мағзҳои онҳо, бахусус вақте дар ин мағзшӯӣ ваъдаи пули хуб ҳамроҳ бошад, кори чандоне нест. Дар сурати қиём, ин гурӯҳ, ки дорои таҷрибаи ҷангӣ ва малакаи истифода аз охирин техникаҳо (ки дар артишҳо ҳанӯз таълим дода намешавад) ва касбияти баланди ҷангӣ дорад, мушкилоти зиёде метавонад барои давлат эҷод кунад.
Ташкили гурӯҳҳои ҷиноӣ
Вақте мофиёҳои Колумбиёву Мексик афродашонро дар ин ҷангҳо омӯзиш медиҳанд, ё афроди омӯзишдидаро мехаранд, чаро дар кишварҳои дигар, масалан Тоҷикистон ҳам мофиёҳое таъсис нашаванд, ки дар ҳоли ҳозир давлат нерӯи махсусе барои муқобала бо онҳоро надорад? Таъсиси як ё чанд гурӯҳи ҷиноӣ, ки аз паҳподҳо, тирзанҳои касбӣ, сарбозони ҷангдида, қотилони омӯзишдида истифода кунад, метавонад мушкилоти зиёде барои давлат ва чомеъа ба бор орад.
Роҳ афтодани анъанаи нави “тоҷики муздур”
Солҳост тоҷикон бинобар ширкати густардаашон дар ҷангҳои Ховари Миёнаву Афғонистон ва ирсоли бебаркаши парвандаи ҳар мухолифе бо тамғаи “террорист” аз тарафи мақомот ба дуру наздик, зери шубҳаи мақомоти кишварҳои зиёде қарор гирифтаанд.
Муздурони баргашта аз ҷанги Русияро гурӯҳҳои зиёде дар ҷаҳон киро хоҳанд кард. Роҳ афтодани чунин кор ва бахусус қимати ин муздурон метавонад ҷавонони зиёдеро, ки ҳоло ҷои пояшон дар Русия ҳам танг шудаву дар оянда тангтар хоҳад шуд, ба интихоби “касби нав” моил созад.
Ҳарчи ҳаст, баргашти ҳазорон муздури ҷангдида барои дилхоҳ кишваре хатари мустақими амниятист. Агар ба шарте рӯи онҳо барномае аз тарафи давлат вуҷуд надошта бошад (масалан таъсиси артиши касбӣ бо моҳонаи баланд, нақшаи кадом ҷанг ва ғайра) ва кулли ҳаракоти онҳо пайгирӣ нашавад.
Аммо ончи ҳоло мушоҳида мешавад ин шубҳаро бармеангезад, ки мақомоти Тоҷикистон на танҳо ҳеҷ барномае болои ин қадар муздури ҷангдидаву касбишуда надоранд, балки аслан таваҷҷӯҳе ба ин мушкил зоҳир накардаанд.
Абдуманнон Шералиев