Шӯрои уламои Тоҷикистон дар як муроҷиатномаи худ ба шаҳрвандони ҷумҳурӣ аз тамоми мардум хоста, ки барномаи ҳукуматро дар мавриди эмгузаронӣ дастгирӣ кунанд ва ҳар шахс хоҳ пир аст хоҳ ҷавон талош кунад барои ҳифзи саломатии худ ва дигарон ваксина бизанад.
Шӯрои уламо гуфтаҳои худро бо далел аз Қуръону аҳодиси Паёмбар (с) асоснок кардааст. Ин ниҳоди динии кишвар, эмгузарониро мувофиқ ба талаботи шариат дониста мегӯяд, “Вақте ки аз нигоҳи шариат ба эмгузаронӣ назар кунем, аҳамияти он зоҳир мегардад, чунки ҳар чизе, ки инсонро аз зарар эмин медорад, онро шариат мутобиқи қоидаи ҷилавгирӣ аз зарар ҳатман тақозо менамояд”.
Ба гуфтаи Шӯрои уламо, шариати исломӣ инсони солим ва зебоиро тавсиф намуда, “ба истифодаи доруву дармон даъват менамояд ва инсонро аз анҷоми ҳар амале, ки ба бадани худ ва дигарон метавонад зарар расонад, боз медорад. Чунин таълимот дар оятҳои қуръон ҷой карда шудааст: “Ва хештанро бо дастҳои худ ба (вартаи) ҳалокат маафканед ва накӯкорӣ кунед! ҳамоно Худо накӯкоронро дӯст медорад. ( Сураи “Бақара”, оят 195).
Ин матлаб инчунин дар суханони Паёмбар (с) инъикос ёфтааст, чунончӣ ӯ мефармоянд: “Дар назди Худо муъмини қавӣ нисбат ба муъмини заиф беҳтар ва маҳбубтар аст.”
Паёмбари гиромии Ислом (с) мефармоянд: “Ба худ зиён овардан ва ба дигарон зиён расонидан раво нест”. (Ривояти Ибни Моҷа ва Дорақутнӣ). Ин ҳадис чунин маъно дорад, ки моро шариат ба дур будан аз ҳар чизе, ки ба мо ва дигарон зарар мерасонад, амр кардааст.”
Вазорати тандурустии Тоҷикистон аз 22 марти соли равон эмгузаронии саросариро дар кишвар эълон кад. То ҳол аз аввалинҳо шуда, вазири тандурустӣ, баъзе намояндагони ниҳодҳои байнулмилалӣ, шуморе аз раҳбарони муассисаҳои тиббии кишвар бо ваксинаи COVID-19 эм карда шуданд.
