Ҳатто созмонҳои ҳуқуқи башарӣ низ борҳо дар гузоришҳои худ таъкид кардаанд, ки Тоҷикистон бо баҳонаи “мубориза бо терроризм” фишорро болои равшанфикрон, сиёсатмадорон, рӯзноманигорон ва мазҳабиён аз ҳади зиёд кардааст.
Ва ахиран шоҳиди он будем, ки мақомоти кишвар рӯзноманигороне чун Абдуллоҳи Ғурбатӣ, Далери Имомалӣ, Завқибек Саидаминӣ, Абдусаттор Пирмуҳаммадзода ва дигаронро бо баҳонаҳои ҳамкорӣ бо гуруӯҳҳои мамнуъ ба солҳои тӯлонӣ равонаи зиндон карданд, ки ҳам худи онҳо ва ҳам наздиконашон ин иттиҳомотро рад мекунанд.
Аз сӯи дигар тибқи оморҳои ғайрирасмӣ аксари онҳое, ки бо хариду фурӯш ва муомилоти ғайриқонунии маводи мухаддир дар Тоҷикистон даст доранд, ё корманди яке аз ниҳодҳои қудратӣ мебошанд ва ё як ҳамкор ва пуштибони қавие дар сафи мақомоти қудратӣ доранд ва дар ҳар ду сурат мушкили асосӣ бар мегардад ба интихоби кадрҳо ва ҷорӣ кардани маҳдудиятҳои аз ҳад зиёд, ки дар ҳар ду ҳолат муқассир Ҳукумати Тоҷикистон аст.