Зиёда аз 120 кушта, захмӣ ва асир дар Бадахшон

Дар як ҳафтаи гузашта дар вилояти Бадахшони Афғонистон зиёда аз 120 нафар кушта, захмӣ ва ба дасти Толибон асир афтодаанд.

Акс аз сомонаи ББС

Бино ба иттилои ББС, Толибон дар ҳафтаи гузашта дар вулусволиҳои тобеи вилояти Бадахшони Афғонистон дасти кам 38 нафарро ба қатл расонидаанд.

Салоҳиддин Раббонӣ, раиси Ҷамъияти исломии Афғонистон бо интишори баёнияе қатли онҳоро “куштори бераҳмона” хонда, гуфтааст, ки аксари онҳо муҷоҳидон ва фармондеҳоне будаанд, ки барои “раҳоии мардум аз зулм ва ҷиноятҳои гурӯҳи Толибон дар вилояти Бадахшон ба муборизаи мусаллаҳона рӯй оварда буданд.”  

Инчунин Муиззуддин Аҳмадӣ, раиси Иттилоот ва фарҳанги Толибон дар ин вилоят гуфтааст, дар асари даргириҳое, ки байни нерӯҳои мухолифин ва Толибон сурат гирифтааст, се нафар аз Толибон низ кушта шудаанд.

Ҳамзамон раиси Иттилоот ва фарҳанги Толибон дар Бадахшон гуфтааст, дар ин набардҳои ахире, ки дар ин вилоят сурат гирифтааст, 78 нафар аз нерӯҳои мухолиф ба асорат гирифта шуда, 5 каси дигари онҳо низ захмӣ шудааст.

Гуфта мешавад, Толибон баъд аз дубораи сари қудрат расидан ба ҳама нерӯҳои мухолифе, ки дар муқобили онҳо силоҳ мебардоранд, онҳоро “Боғӣ”(саркаш, туғёнгар) номида, барои саркӯби онҳо иқдом мекунанд.

Хабарро таблиғ кунед:

БЕШТАР БИХОНЕД
БЕШТАР БИХОНЕД

НИТ мегӯяд, тағйири ном ва рамзи он ба мавқеи ҳаракат таъсир намерасонад

Наҳзати исломии Тоҷикистон (НИТ) ҷузъиёти тағйирот дар ном, рамзҳо ва сохтори дохилии худро дар як суҳбати хусусӣ шарҳ дод.

Садҳо қурбонӣ бар асари фурӯрезии пирях дар марзи Непалу Чин

Фурӯрезии як пирях дар кӯҳҳои Ҳимолой дар марзи Непал ва Чин селоби азимеро ба вуҷуд оварда, ба яке аз марговартарин офатҳои табиии солҳои охир дар минтақа табдил ёфт.

Ҷонибдори ҳукумат бо гумони 931 мавриди қаллобӣ боздошт шуд

Оятулло Гиляев, ки яке аз ҳомиёни ашадди ҳукумати Тоҷикистон буд, бо иттиҳоми қаллобӣ дар ҳаҷми бузург боздошт шуд.

Толибон дар корхонаи панири Беларус: чаро аксҳои сафари ҳайат пок шуданд?

Ҳайате аз намояндагони Толибони Афғонистон ба Белорус сафар карданд, аммо аксҳои боздиди онҳо аз расонаҳо пок карда шудааст.