Эмомалӣ Раҳмон зимни судури фармонҳои худ Ёқубзода Абдураҳмон Холдорро низ аз вазифаи раиси суди шаҳри Бохтари вилояти Хатлон барканор кард ва инчунин 8 судяи дигареро ҳам аз мақомҳои худ дар суди шаҳри Душанбе, судҳои ноҳияҳои Сино, Рудакӣ, Ёвон ва Кӯҳистони Мастчоҳи вилояти Суғд низ сабукдӯш кард.
Гуфта мешавад, маълмулан судяҳо дар Тоҷикистон барои панҷ сол дар як мансаб таъйин карда мешаванд, аммо ин муқаррарот ҳамеша риоя намешаванд.
Дар аксари авқот судяҳо дар як мансаб камтар аз як сол кор карда, Президент ҷойи онҳоро тез-тез тағйир медиҳад. Аз сӯи дигар, дар давоми камтар аз се моҳи ахир Эмомалӣ Раҳмон дасти кам чанд судяро аз вазифаҳояшон барканор карда буд. Ва иллати барканории онҳо “бинобар содир намудани кирдоре, ки шаъну эътибори судяро паст мезанад” гуфта мешуд.
Ҳамзамон, бархе аз коршиносони тоҷик ҳам мегӯянд, ки яке аз иллатҳои асосии ин тағйироти пешазмуҳлат дар мақомоти судӣ вуҷуд доштани омилҳое чун ришвадиҳӣ ва ришватситонӣ барои ишғоли мансабҳост ва худи Эмомалӣ Раҳмон ҳам яке аз фоидабигирҳои асосии он дониста мешавад.
Ин коргардони шинохтаи тоҷик менависад, ки ин хулоса сатҳи зеҳнӣ ва касбии онҳоеро, ки фарҳанги як халқро дар ихтиёр доранд, инъикос мекунад ва агар чунин ҷавобро на аз Шӯрои бадеии Вазорати фарҳанд, балки аз ягон ташкилоти дигар мегирифт, танҳо табассум мекарду мебахшид.
Коргадон мегӯяд, аз посух мешавад хулоса баровард, ки ҳама чиз тамом шуд ва дар оянда ҳеҷ чиз нахоҳад буд, на театр, на драма, на адабиёт, на одоб, на ахлоқ, на худи фарҳанг!
Барзу Абдураззоқов мегӯяд, посухи худро дар 30 саҳифа баъд аз як рӯзи расман баста шудани намоиш омода кардааст, аммо ба хотири амнияти ҳамаи иштирокчиёни намоиш, маҷбур шудааст нашри онро мавқуф гузорад. “Чун мақомот рӯзноманигор Далери Имомалиро, ки аз се иштирокчии намоишномаи “Манқурт. Реквием” буд, боздошт карданд.”